Może teraz co nieco na temat samooceny… Wielu z nas ma z nią problem, a w zasadzie z jej zaniżaniem. Jeśli budujesz swoje życie na tym, jak wypadasz w porównaniu z innymi, to nie jest to dobry fundament. Jeśli bowiem moje samopoczucie jest zależne od tego, czy mam wyższy iloraz inteligencji albo więcej przyjaciół od kogoś innego, co będzie, jeśli w moim otoczeniu pojawi się osoba o jeszcze wyższym IQ albo jeszcze bardziej popularna? Porównując się z innym, jesteśmy trochę jak fala na morzu, unoszona przez wiatr i opadająca. Nasz nastrój wtedy raz się poprawia, po czym gwałtownie się pogarsza; w jednej chwili jesteśmy pełni ufności, w następnej odczuwamy onieśmielenie. Tak naprawdę jedynym dobrym porównaniem jest porównywanie się z samym sobą, z własnymi możliwościami.
Świetnie wyraził to Paul H. Dunn w swoim przemówieniu „Poczucie niższości”:
Zauważyłem, że każdego dnia przeżywamy chwile, które kradną nam własną samoocenę. Nadchodzą one nieuchronnie. Weź do ręki jakiekolwiek ilustrowane czasopismo: widzisz ludzi, którzy wyglądają zdrowiej, są szczuplejsi i ładniej ubrani od ciebie. Rozejrzyj się wokół- zawsze znajdziesz kogoś, kto jest od ciebie mądrzejszy, bardziej zdecydowany, bardziej utalentowany. Każdego dnia przekonujemy się, że marnujemy nasze zdolności, że popełniamy błędy, że nie wyróżniamy się we wszystkim. To wszystko sprawia, że łatwo uwierzyć, że nie spełniamy wszystkich wymagań dzisiejszego świata, lecz jesteśmy w jakiś sposób gorsi.
Jeśli opierasz swoja samoocenę, poczucie własnej wartości na czymkolwiek oprócz twojego serca, umysłu, duszy, opierasz ją na bardzo niestabilnym podłożu. Bo ani ty, ani ja nie jesteśmy najbogatsi, najmądrzejsi, najzabawniejsi. Więc cóż?
Pomyśl o tym następnym razem, gdy zwątpisz w siebie.
