Oby nikomu z nas w trakcie sesji nie “przydarzył się” taki wykładowca:
Egzamin ustny. Biedna studentka plącze się w odpowiedziach, nie może wybrnąć - wreszcie płaczliwym glosem stwierdza, że ona to wszystko się uczyła, umiała, a teraz z powodu wielkich nerwów zapomniała. Na to Profesor spokojnym głosem każe jej na głos liczyć do 10. Ta przekonana, że to jakaś terapia na uspokojenie, posłusznie wykonuje polecenie. Kiedy skończyła - profesor prosi o indeks i wpisując 2 mówi: “kiedy coś się umie, to i nerwy nie przeszkadzają…
tylko rób tak żeby nie było dziecka
tylko rób tak żeby nie było dziecka
to nie istniejące niemowlę
jest oczkiem w głowie naszej miłości
kupujemy mu wyprawki w aptekach
i w sklepikach z tytoniem
tudzież pocztówkami z perspektywą na góry i jeziora
w ogóle dbamy o niego bardziej niż jakby istniało ale mimo to
…aaa
płacze nam ciągle i histeryzuje
wtedy trzeba mu opowiedzieć historyjkę
o precyzyjnych szczypcach
których dotknięcie nic nie boli
i nie zostawia śladu
wtedy się uspokaja
nie na długo
niestety.
Ostatnio w swojej”biblioteczce” natknęłam się na ten wiersz…i przypomniał mi o historii z zeszłego lata…dowiedziałam się wtedy, że moja sąsiadka, zaledwie 16-latka, wpadła z 50-letnim żonatym facetem…Gdy jej rodzice, zresztą wiecznie spici, dowiedzieli się o tym, kazali jej usunąć dziecko…Pieniądze wyłudzili od rodziny tego mężczyzny- “ojca” dziecka. Ja sama wiem, że nie byłam planowana i tylko i wyłącznie poczuciu moralności mojej mamy zawdzięczam, to, że żyję. Dlatego właśnie strasznie poruszają mnie te historie- jak można zabić małego, niewinnego człowieczka?
Głębokie to i wydawaćby się mogło, że mówi o rzeczach już tak oklepanych, a na mnie przynajmniej robi wrażenie. Piękne nagranie, a do tego niezwykłe cytaty…Myśli, które są ważne, a o których często zdajemy się zapominać…
Trochę to mało humanitarne, gdyby się głębiej przyjrzeć, ale…no nie mogę się powstrzymać 
